Solar Decathlon Bozcaada Kampı
Bir Bağ Meselesi
Solar Decathlon Europe 21/22'ye katılan Team Deeply High ile, TheUrbanArts adı altında Emre Gökçen'le birlikte kurguladığımız bir kamp-atölye. Pavyon için bir yıl süren seminer dizisinin ardından ekip, Bozcaada'da çadırda konaklayarak doğada kendi koşullarıyla yaşadı; seminerleri gözden geçirdi, birlikte üretti ve pavyonun tasarım parametrelerini çıkardı. Çıkış noktası "bağ" kelimesiydi: iki şeyin birbirine tutturulması, üzüm bağı, kültürel bağ, bağımsızlık, ip ve telle düğümlenen nesne, duygusal bağ, bağlılık.
Atölye kendini şöyle tanımlıyordu: "Bir sarmaşık gibi; kural tanımayıp aşağıya tırmanan, hızlı büyüyüp hassas olan, rüzgârda sallanıp yere tutunan, düşüncelerin yeşerip biçime dönüştüğü bir deneysel tasarım atölyesi." Bağ hem ekibin bir yıl boyunca birbiriyle kurduğu ilişkiyi hem de pavyonun kavramsal başlangıcını adlandırıyordu; bağımsızlık ise kendi kendine yetebilen yeni sürdürülebilir yaşam alanları fikrine açılıyordu.
Her sabah bir doğa yürüyüşüyle başladı: günün işleri ve bir önceki gün konuşuldu. Ardından "taş taş üstüne" geldi; kuralları yerçekimi ve rüzgârın koyduğu, taşlar üst üste dizilirken dengenin hissedildiği, herkesin kendi dengeleme yöntemini geliştirdiği bir ritüel. Kamp alanından Akvaryum Koyu'na yürünürken liken örnekleri toplandı, doğaya salınan inorganik maddeler incelendi.
Kamp boyunca ekip tüketimle yüzleşti: sürdürülebilirlik algısının tüketimden başladığı, atıktan bir şey üretmekten önce daha az ve yeteri kadar kullanmak gerektiği sonucuna varıldı. Işık kirliliğinden uzak, yalnızca yetecek kadar ışıkla geçen günler, kulenin yer seçimini ve tasarım parametrelerinden birkaçını belirledi. Adanın çöplüğüne yapılan ziyaret, atıkların yolculuğunun son durağını gösterdi; orada plastik bir poşet yuttuğu düşünülen ölü bir yılan bulundu.
Süreç ekip dışından kişilerle genişletildi: Emre Sünter'le hayvanlar ve oyun stratejileri üzerine bir söyleşi yapıldı, yerel tasarımcılarla ateş başında buluşuldu, kamp sonunda adadaki bir kafede ekip, konuklar ve yerel halkla bulgular birlikte değerlendirildi.
"Her yeni başlangıçla gelen tazelik duygusu. Küçük bir aralığın kazılışı, bir çatlağın baş göstermesi. Kolektifin kendisine yeni duygulanmalar, farkındalıklar, yapma-etme tarzları toplayacağı yeni bir süreç. Öte yandan her başlangıç bir göreceli başlayıştır. Önceki süreçler boyunca toplanan öğeler tümüyle yitip gitmedi; onların tortuları, bir portaldan geçilerek varılacak yeni bir paratonerde yeniden bir araya getirilebilir." (Emre Sünter, "Bozcaada Tortuları")
kampın dört bölümü
- Varış — kamp alanına geliş, kampa alışma ve birbirini tanıma
- Şaşırış — planlanmamış farkındalıklar: ışık kirliliği, kamp alanındaki canlılarla birlikte yaşama
- Arayış — doğa yürüyüşleri, malzeme tanıma, veri toplama ve analiz; çöplük ziyareti
- Ayrılış — bulguların toparlanması ve tasarım sorularının çıkarılması
üretim
Portal: bir yerden başka bir yere geçiren kapı imgesinden yola çıkılarak ekibin birlikte diktiği ilk strüktür; dallardan büyük bir halka.
Kule: sazlar iç içe geçirilip yeni bir bağlama biçimiyle birbirine tutunan, gergilerle ayakta duran uzun bir kule; bir "çöp mıknatısı" ve bir farkındalık paratoneri olarak düşünüldü. Geceleri ışıklandırıldı.
Taş taş üstüne kompozisyonlar, dal maketleri, kamp bayrağı ve çizimler; kampın video kayıtları (tanışma, portal, kule, doğa yürüyüşü, çöp yolu, mikrop ve bilim, kafe buluşması, gece sohbetleri).
program
Kamp öncesinde yazılan atölye planı:
- Pazartesi: yerleşme, tanışma, yaşam alanını kurma, serbest tartışma.
- Her sabah: doğa yürüyüşü ve taş taş üstüne.
- Salı, portal: düşünce odalarına açılan kapılar. "En son ne zaman kendinle kaldın? Hayal dünyana açılan portalı nasıl betimlersin?" Doğa gözlemlenip eskizlenir, geometrik tanımlarla bir kapı tasarlanır. Aynı gün taş fırın yapımı; herkes kendi yosununu eker, agar agar, toprak ve deniz yosununun nelerle karışabileceği tartışılır; akşam yerel tasarımcılarla ateş başı.
- Çarşamba, farkındalık kulesi: portallar kahvaltıda tek tek konuşulur. Toplanan doğal malzemeyle yaklaşık 10 metrelik bir kule maketlerle, eskizlerle ve bilgisayarda tasarlanır; teknik olarak birleşim noktası, strüktür ve malzeme, sezgisel olarak alan, toprak ve rüzgâr. Akşam mikroyosun üzerinden canlının temel ihtiyaçları ve doğadaki element çevrimleri konuşulur.
- Perşembe: kulenin inşası. Akşam adadaki kafede mikroskopla yosun incelemesi ve yosun ile ekolojik köy bağlantısı üzerine tartışma.
kafe oturumundan sorular
- Belirsizlik amaçsızlık mı?
- Pavyonun amacı ne?
- Tasarım parametrelerimiz ne olacak?
- Kısıtlarımız neler?
- Bağlam? İş bölümü?
- Pavyon kelimesi değişecek mi?
- Yüzde yüz fonksiyon ya da verim arıyor muyuz?
Pavyon, projede ne yaptığımızın ifade şekli olarak tanımlandı: süreci ve tasarımı sanatsal olarak anlatacak bir yapı. Işığın bir tasarım parametresi olabileceği fikri buradan çıktı.
ekip
- yürütücü
- Özgür Kavurmacıoğlu
- koordinasyon
- TheUrbanArts — Emre Gökçen
- video arşiv
- Barış Yücedağ
- misafir yürütücüler
- Emre Sünter, Neslihan Özman, Selen Aktaş, Can Görsev
- arazi sahibi ve destekçiler
- Ahmet Çalışkan, Deniz Fenercioğlu
katılımcılar 7
Alper Özgür, Ekim Güney Öztürk, Selen Vardarlı, Ilgın Eldes, Toprak Mehmet Cılızlar, Melike Ersoy, Reha Demir
katılımcı yazıları 6
Kamptan sonra katılımcıların yazdığı metinler, tam olarak.
Bozcaada Tortuları · Emre Sünter
Bir kamp/atölye ortamında insanları bir araya getiren şey ne olabilir? Az çok belirlenmiş bir hedef doğrultusunda eylemlerde bulunma ve yine az çok belirlenmiş bir açıklık duygusu içinde dünyanın birtakım tuhaflıklarını deneyimleme isteği. Birincisi, güzergâh verir, birtakım çıktılara doğru yönlendirmelerde bulunur ve kanallar açar. İkincisi, yoldan saptırır, beklenmedik karşılaşmalara yol açar, heyecanları arttırır. Bu iki tür ilişkilenme tarzı arasındaki ayrım mutlak değildir. Ortada bir hedef olmasaydı bir kampa katılma arzusu hiç doğmayabilirdi. Bir hedefe doğru yönelim sırasında devreye birtakım tazeleyici güçler girmeseydi, hedef ulaşılamaz kalırdı. Dolayısıyla hedefe doğru tetiklenme ve açıklıkla eyleme, bir karşılıklı varsayma ilişkisi içinde tasarıların taslaklarını çıkartır.
Hiçbir zaman sıfır noktasından başlamayız. Bir kampta daha da belirgindir bu. Attığımız her adım bir ölçüde önceki niyetlerimiz, arzularımız, davranışlarımız vs. tarafından şekillendirilmekle birlikte, her edim, her ne kadar kendisini belli bir sıradanlık kalıbı içinde sunsa da kendisini bir ölçüde diğer edimlerden ayırt etmesi ölçüsünde var olur (yoksa onu bir edim olarak konumlandıramazdık). Eski ile yeninin birbirine karıştığı bir tahterevallideymişçesine bir o tarafa bir bu tarafa devrilen kırılgan denge. Taştaşüstüne kampın manzaralarını kat eden uçucu kaçıcı yoğunlukları kırılgan bir denge durumunda bir arada tutar. Ve bir imza atar: düz beyaz çizgi. Rüzgar, yerçekimi ve kampın çeşitli olayları üst üste binen taşların dinamik birliğinde bir araya gelir.
Bir kamp ortamının deneysel bir atölyeye dönüşümü, bu kırılgan dengede, içeriyle dışarı arasındaki ilişkileri modüle eden ince bir zarda yaşamayı göze almayla başlar. Doğrultular, hedefe doğru atılmış adımlar yine var: bir pavillon inşasına dönük kolektif bilinç, diferansiyel olarak (yani her katılımcının kendi giriş açılarının farklarına göre) artalanda bir kalp gibi pıt pıt atmaya devam eder. Öte yandan bir adadayız, kentten kopuğuz; olsa olsa bir rüzgarın değişen şiddetine göre dağılan genetik etmenleri farkındalık duyargalarımızla toplayıp bir yaşamı ve onun tasarılarını inşa ediyoruz. Ancak bir eşikten geçenler atmosferik zerrecikleri toplayıp onları kendi ürünlerine katabilirler. Bir portal fiziksel bir nesne olduğu kadar, formuyla, strüktürüyle, bir araya getirdiği malzemeleriyle geçişi koşullandıran bir yaşantı modülatörüdür de aynı zamanda. Ben ben değilim artık, bir eşiğe adımımı attım ve olduğum ve olacağım benliklerimi ürünlerime akıttım; kendi küçük farklarım ve kolektife katılma bağlantılarım doğrultusunda…
Portal uyumlandırılmış bir eylemler sekansı ortamından–kent ortamı, konfor alanları—yeni bir göreceli istikrarsızlık alanına geçişi koşullandırır ve yönetir. Buranın sabahına bir başka uyanılacak, geceleri başka türlü yaşanacak, gündüzleri başka tasarılarla gelişecek. Yaşam bu küçük başkalarla kurulacak, devam ettirilecek. Sürdürmek: “bir durumun, bir şeyin sürmesini, olmasını sağlamak” (TDK Sözlüğü). Sürdürebilmek: devam ettirmeyi devam ettirmek. Demek ki durumlar, tekdüze, doğrusal halde birbirine bağlanmıyor. Paradoksal bir şekilde, hem onları birbirinden ayrık tutan ve hem de birbirine bağlayan zeminsiz bir zemin var –ince zarın asıl içine battığı potansiyeller alanı. Sürdürülemezlik. Ancak böyle bir sürdürülemezlik kavramı iş başında olduğunda durumları sürdürebiliriz. Portaldan (bir ama aslında çok) geçişle gelen farkındalıklar (çok ama aslında bir), alışıldık yineleyici kalıpların eylem-yanıt çevrimlerinden farklı bir tarzda işler. Hazır verili kurumsallıkların yokluğunda yeni tutamaklara, birlikte-tutuşlara, bir arada tutarlık kazanabilecekleri kompozisyonlara ihtiyaç duyar. Bir farkındalık paratoneri olarak kule kolektif ortamları yeniden düzenleyen bir tasarı olarak atmosferik öğeleri çoğaltır ve onları birbirine eklemler. Belirsizliği kucakla, farkı fark et!
Her yeni başlangıçla gelen tazelik duygusu. Küçük bir aralığın kazılışı, bir çatlağın baş göstermesi. Kolektifin kendisine yeni duygulanmalar, farkındalıklar, yapma-etme tarzları toplayacağı yeni bir süreç. Öte yandan her başlangıç bir göreceli başlayıştır. Önceki süreçler boyunca toplanan öğeler tümüyle yitip gitmedi; onların tortuları, bir portaldan geçilerek varılacak yeni bir paratonerde yeniden bir araya getirilebilir. Hiç kuşkusuz araya yeni öğeler girecek ve süreç yeni kaynaklarla kendisini ayakta tutmaya (sürdürmeye) dirayet edecektir. Bir döngü. Aynıyla değil, başkayla dönüyor. Her dönüşü, bir dönüşüm. Hem döngü hem dönüşüm, aynı anda. Döngüşüm. Yeniden başlamaya hazır mıyız?
Okuyucuya ve kendime notlar · Selen Vardarlı
Okuyucuya Notlar: Sevgili okuyucu, bu notlar belki sana geç ulaştı ama bilmelisin ki yazılmak için de geç kalınan bu notlar yazarın kafasında mayalandı. Ve yazar yazısını yazarken kullandığı dili; ucuz, tek odalı, bir sandalyenin bile zor sığdığı bir yerde yaşayan roman kahramanlarından esinlenerek oluşturdu. Adeta Jack London’ın zihninden fırlayan bir Martin Eden oldu yazarken. Ve bunun Bozcaada’yla hiçbir bağı yoktu. Sadece hep böyle hissetmek istemişti. Artık yazar hakkında yeterli bilgiye sahipsin. İyi okumalar sevgili okuyucu.
Kendime notlar: Şehrin yoruculuğundan uzaklaşıyorum. Doğaya, evrene ait sesler ve renkler daha belirgin artık. Gökyüzü ilk defa bu kadar yakın ve bir o kadar sonsuz. Çünkü artık daha net görüyor ve fark ediyorum.
1. Gün: Yol uzun sürdü. Alper ve Reha ile huzurluyum. Yeni insanların arasına girdik. Hepsini tanıyor gibiyim. Karnımı doyurdum, artık kamp alanına gitme vakti. 4 gün boyunca kalacağım yeri tanımaya başlıyorum. İlk defa çadır kurdum. Harika bir deniz biyologu ile aynı çadırda kalacağım. Herkes çok samimi ve hevesliydi.
2. Gün: Sabah sınav için çarşıya indik. Kedi sevdim. Sınav demokratik bir yöntemle çözüldü. İçimizden geçen şıkka oy verdik. Kampa döner dönmez yürüyüş için hazırlandık. Hava sıcak. Burada buraya ait olmayan çok şey var. Borudan bir yılan mesela... İnorganik hayvanlar diyebiliriz. Bir kâğıtta tek bir nokta varsa o noktayı görmekte zorlanırsın ama milyonlarca nokta o kâğıdı simsiyah yapar. Havanın sıcaklığı artık rahatsız ediyor. Suya vardık. Keşfetmeye devam ediyoruz. Yüksek kayalar artık çok yüksek değil. Özgür sınırlarımı zorlamam için bana yardım ediyor. Gece yıldızları gördüm. Güldüm. 21 yaşımda onları ilk defa tanıyorum. Reha ve Toprak bana onları tanıttı.
3. Gün: Günaydın. Uyanmak bu havada çok kolay olmaya başladı. Elimde çekirge tutuyorum ve bir sorunun cevabını arıyorum. Portal ne? Benim portalım sanırım bir kapı; mavi ve mor biraz da kırmızı. Doğada yeşil ve kahverengi ağırlıkta ama ben daha çok mavi ve mor hissediyorum. Nedenini bilmiyorum. Düşünmeyi bıraktık, kendiliğinden ilerliyoruz. Birbirimizi tamamlıyoruz. İlk defa birlikte çalışıyoruz. Lavantalı dondurma yemeliyim. Baharatlı bir tadı var. Sanırım sevmedim ama garip bir şekilde canım tekrar yemek istiyor. Kokular beni kandırıyor. Dondurma yerken Ilgın elbise aldı. Hızlı karar vermesini seviyorum. Eğlenceli ve komik biri onunlayken mutluyum.
4. Gün: Bu en yoğun günümdü. Bu günü çok sevdim. Kule yapmaktan kaçtım, kabul ediyorum. Arı yapmaya daha gönüllüydüm çünkü. 2 yıldır yapamadığım bir şeyi öğrendim bugün: kuralına uygun çalışmak. Basit bir arı çizmek için önce eskiz yaptırdı Ekim. Sonra karar verdim ne çizeceğime. Boyama yapmak hiç bu kadar eğlenceli olmamıştı. Kendime boya ve fırçalar almalıyım. Kule yapımı ilerledi. Çöplüğe gitmemiz gerek. Terlik giydim. Çöplük yüzleşmemi sağladı. Arkamda bıraktığım iz bu kadar büyük mü? Poşet yemiş yılan bize ne anlatıyor? Bu konu hakkında konuşulması gerekenler var. Saat geç oldu. Kulenin ayağa kalkması gerek. Ama ben tekrar kaçıyorum çünkü Ekim’le bayrak yapmamız gerek. Melike çok sevecen; hem kampa hem bayrağımıza renk kattı. Artık kampta işimiz bitti tekrar çarşıya iniyoruz. Hem doğanın içinde olmayı hem de insanların hatta kalabalığın içinde olmayı seviyorum. Artık oturma vakti. Anlatılacaklar var. Herkes farklı disiplinlerden cevap arıyor. Bazıları kulağıma ütopik geliyor. İçimdeki o ses, insanı hep merkeze koyuyor. Bundan utanmıyorum, güzelliği göremezsem bunun kıymeti yok. Ben yaşamalı ve tüketmeliyim. Sadece artık hakkım kadarını tüketmem gerektiğini ve üretime de katkı sağlamam gerektiğini daha iyi anlıyorum. Aslında bunu uzun zamandır biliyordum ama işime gelmemişti. Hala işime gelmeyen yönleri var ama değişimimi hissediyorum. Hala insanların bir noktada kendilerine yalan söylediğinin de bilincindeyim. Bozduğumuz bir dengeyi yine biz mi tamir edeceğiz? Peki, bu çaba mı bizi mutlu eden, tek derdimiz vicdan meselesi mi? Sonunda şimdiki kadar mutlu olacak mıyız? Ya da eğlence; ona ne olacak?
5. Gün: Hoşça kal Bozcaada…
5 Maddede Bozcaada:
1. Zaman değerli ama kendini tanımadıktan sonra pek önemi yok.
2. Planladığımız gibi gitmeyen şeyler kendi yolunu bulursa daha güzel bir yere gelebilir. Ama bu bir olasılık, bunu unutmamalıyız.
3. Herkesin birbirinden öğrenecek bir şeyleri var. Öğrenmekten vazgeçmemeliyiz. Bildiğimiz bakış açısından geç olmadan uzaklaşma refleksini daha sık hatırlamalıyız.
4. Havalı kelimeler vardır. Sen de bir tane bulabilirsin. Ama önce bu kelimeyi mutlaka deneyimle sonra bu deneyime bir ad bul.
5. Aradığın sorular oluşumda. İlhamı uzakta arama.
Selen Vardarlı (21)
Düz İnsan
Bazıları endüstriyel tasarım öğrencisi diyor
Bozcaada 21' · Ekim Güney Öztürk
Urban arts ekibinin davetiyle Bozcaada’da geçirme şansı bulduğumuz bir hafta ve oraya olan yolculuğum ileride de hatırlayacağım, iz bırakan bir deneyimdi. Yolculuğum ve orada geçirdiğim süreyi ayrı değerlendiremeyeceğim için kısaca bisikletle çıktığım yoldan başlayarak deneyimlerimi aktarmaya çalışacağım. Bisikletle İstanbul’dan Çanakkale’ye kadar sürdüğüm süre boyunca tanıştığım insanlar, gördüğüm yerler ve bunun gibi yaşadıklarımdan bahsetmektense neden bisikletle çıktığımı ve bunun nasıl Bozcaada ile ilişkili olduğundan bahsetmek istiyorum. Bisikletle tek başıma yola çıkma ve kilometrelerce yer yer dağlık yollardan yer yer akan trafiğin ortasından gitme fikri ilk başta oldukça korkutucuydu, bunun üstüne tek başına günde on saate varan süreler boyunca yol alma fikri de eklenince epey bir çekince oluşturabiliyordu ancak bu ve benzeri kaygılar tam tersine beni otobüse atlayıp gitmek yerine bisikletle yola çıkmaya daha da motive eden etmenlerdendi. Daha sonra fark ettim ki bu motivasyonun temelinde yaşadığım hayata karşı duyduğum derin bir rahatsızlığın giderilme çabası yatıyordu.
Bu rahatsızlığın temelinde şehir yaşantısı ve günlük kaygıların şekillendirdiği, öznellikten yoksun bir yaşamın yer aldığını düşünüyorum. Şehir yaşantısı ve getirdiği günlük kaygılar insanı çevresine daha duyarsız hale getiriyor, anı yaşamaktansa anı kurtarmaya odaklanmasına yol açıyor. Günler haftaları kovalarken sebep sonuç ilişkisinden kopuk bir şekilde düşüncesizce yaşayarak kendimize yabancılaşıyoruz. Nasıl bir ağaç dalları kesilip, kökleri susuz bırakıldığında yavaşça kurursa bu kendine yabancılaşma durumu da bireyin çevresine olan ilgisini giderek kaybetmesine, duyguları ve benliği ile var olan bağlantısının kopmasına yol açıyor. Sonunda dışı sert bir kabuktan ibaret, içi boş, tek tipleşmiş gövdeler haline geliyoruz.
Duyularına sadece hayatta kalmaya yetecek kadar önem veren, hissiz ve düşünceden yoksun bir dönem yaşarken Bozcaada’ya olan yolculuğumun ve orada geçirdiğim sürenin içten içe devam eden bir devinim sürecine katkı sağladığını, onu daha döngüşebilir kıldığını düşünüyorum.
Farkındalık · Değişim · Bağımsızlık · Özgürlük · İşbirliği
Ilgın Eldes
Farklı disiplinlerden insanların bir araya gelerek, içinde yaşadığımız çevrenin sorunları üzerine düşünmek ve “farkındalık” yaratma çabası, çok değerliydi. Bu anlamda çok keyif aldığım bir kamp süreci oldu. Mimarlık serüvenim boyunca, hem katılımcı hem de yürütücü olarak, çok fazla atölye çalışması içerisinde yer aldım ama bu kadar farklı disiplinden insanlarla ilk defa bir araya geldim. Bozcaada kampı bu anlamda, kendi kariyerimde farklı bir yere sahip oldu.
Atölye sürecinde gelirsek, bir şeyi tanımlamadan kaçarak, sınırlarını çizmeyerek ama çizmek isteyerek… bir üretim süreci gerçekleştirmeye çalıştık. İçinde olduğumuz dünyaya net olmayan patika yollar üzerinden gezinerek baktık, tartıştık…vs. Bu da bilmediğimiz ve daha önce görmediklerimizi görme imkanı sağladı. Sonuç ürüne dayalı bir süreç olmaması, ürünün sürecin ta kendisi olduğu bir atölyeydi. Pavilyon projesi adına iyi bir düşünsel altlık oluşturacağını düşünüyorum. Bundan sonraki adımların daha net çerçeve içerisinde atılması da, projeyi bitirebilmek adına naçizane tavsiyem…
#farkındalık #bensizlik #üretkenlik #birliktelik #pavilyon
Toprak Mehmet Cılızlar
Bozcaada deneyimi, genel olarak solar dekatlon, daha önce dikkat etmediğim detaylara dikkat etmemi ya da bildiğim ama üzerine düşünmediğim şeyler üzerine düşünmemi sağladı. Ve bunu, beni, sürekli aynı konunun farklı paydaşlarıyla bir araya getirerek yaptı.
Çarpışan arabalar gibi kavramlar üzerinde çarpışa çarpışa ortak bir dilde buluştuk, buluşmaya da devam ediyoruz. Ki bu, ortak kaygılarımıza karşı etkin hareket etmemizi sağladı. Mesela portal kule inşasında birbirimizi dinledik, birbirimizi karşıdakinin ne dediğini anlamak için dinledik. (böyle iletişemez çoğu kimse) Böylelikle fikirler doğdu, öldü, büyüdü, değişti, gelişti ve hepimize hitap eden bir hal aldı. Ve birbirimizin sosyal alanlarının içerisine girerek herkes bir başkasında kendinden parçalar buldu. Bunu çok sevdim.
Fark etmediğim şeyler konusuna geri dönersek, “portal” inşasında ve öncesinde birçok şey konuşmuştuk. Onlara şunu ekleyebilirim belki; daha önce hiç bakmadığın şekilde etrafına bakman ve bu bakış açısını kazanman da birer portal deneyimi. Belki de soru, Dünya’yı içinden geçirebileceğimiz bir portal yapabilir miyiz? İnsanlar bizim pavyon portalımızdan geçip artık çevrelerine daha farklı bakabilir mi?
Reha Demir
Bozcaada atölyesi, yaratıcı yönlere sahip uzmanlarla ortak bir ürün çıkarmak adına, benim için farklı bir deneyim oldu. Eski bir beyaz yakalı olarak, genelde hep finans temelli toplantılarda bulundum. Ancak bu çalışma hem bilimsel, hem sanatsal, hem de felsefi yönden bana yeni bir ekip deneyimi ve bakış açısı kazandırdı. Kariyerimi de böyle bir beklenti nedeniyle değiştirdiğimden, kendi adıma oldukça verimli bir atölyeyi geride bıraktım. Önümüzdeki 1 yıla yakın sürede beraber çalışacağımız ekibin de birbirini daha yakından tanımasına imkân veren bu atölye, benim için, devamında gelecek yaratıcı toplantıların da ilk adımı konumunda bulunmakta.
Portal kavramını incelediğimiz atölyede, gündelik hayatımızda sık kullandığımız birçok kavramın aslında bir açıdan da geçit görevi yaptığını fark etme imkânımız oldu. Devamında oluşturduğumuz kule ise tam bir takım ürünüydü. Hem güzel, hem de beklentilerimizin üzerinde bir dayanıklılığa sahip bir ürün ortaya çıkardık.
Son olarak, boş zamanlarımızda yaptığımız yıldız gözlemleri ve bu gözlemler sırasında oluşan sohbet ortamı, Bozcaada atölyesinin bir diğer büyük artısı oldu.